بیومیمتیک یا الهامگیری از طبیعت، امروز به عنوان پیشرفتهترین رویکرد در طراحی ایمپلنتهای دندانی شناخته میشود. هدف بیومیمتیک، شبیهسازی ساختار، شکل و عملکرد دندان طبیعی به گونهای است که نه تنها اوسئواینتگرشن (جوش خوردن با استخوان) بلکه بازسازی هماهنگ بافت نرم لثه و پاپیلاهای بین
اتصالات داخلی مخروطی (Conical Internal Connection) امروزه به عنوان استاندارد طلایی در طراحی ایمپلنتهای دندانی مدرن شناخته میشوند. برخلاف اتصالات خارجی قدیمی (مانند Hex External) که نیروی جویدن مستقیماً به اسکرو مرکزی منتقل میشد، در طراحی مخروطی، سطح تماس و اصطکاک بین اباتمنت و بدنه
ایمپلنتهای تیتانیوم-زیرکونیم (Ti-Zr) نسل جدیدی از ایمپلنتهای دندانی هستند که با مدولوس الاستیسیته نزدیک به استخوان کورتکس طراحی شدهاند. برخلاف تیتانیوم خالص که تا ۱۱۰ گیگاپاسکال سفتی دارد، آلیاژ Ti-Zr با ۱۳ تا ۱۷ درصد زیرکونیم، مدولوس الاستیسیتهای در محدوده ۳۰ تا ۴۰ گیگاپاسکال ایجاد
